کوهنوردی... نشاط زندگی

مسیرهای کوهنوردی و گردشگری تهران (ایران)

فرحزاد به امام زاده داود

مرا با چیزی عوض کن !
چیزی ارزشمند
چیزی گران
سوزنی شکسته
تا بتوانی با آن خار پایت را درآوری!

"زنده یاد حسین پناهی"

-------------------------------------

گزارش کوهپیمایی مسیر فرحزاد به امام زاده داود

تاریخ اجرا: جمعه 11 آذر 1390

 ارتفاع مبدا حرکت (میدان فرحزاد): 1800 متر

ارتفاع بلند ترین نقطه مسیر (کتل خاکی): 2700 متر

ارتفاع مقصد (امامزاده داود): 2600 متر

مدت زمان پیاده روی: 6 ساعت و 30 دقیقه

 

امام زاده داوود:

امام زاده داوود و جاده معروف آن برای نسل های مختلف ایرانیان، دارای خاطرات شیرین و تکرار نشدنی است. از «تپه سلام» که در آن برای  اولین بار گنبد امامزاده داوود را می‌شود دید و به آن حضرت می‌شود سلام داد تا شهر بازی بیرون امام زاده و بازارچه دوست داشتنی آن.
فضای امامزاده داوود و ده اطرافش با این شیروانی‌ها و آن هوای فوق‌العاده خنک یادآور شمال کشور است. در واقع شما نیم‌ساعته می‌توانید تا شمال بروید؛ هم زیارت، هم سیاحت.
شهرت اصلی امامزاده داوود، به خاطر مسیر سخت و کوهستانی آن است. زمانی فقط با کمک قاطرچی‌ها می‌شد این راه را طی کرد. حتی الان هم که مسیر راحت و آسفالته‌ای برای رسیدن به امامزاده کشیده شده، در انتهای مسیر ماشین‌رو، حداقل یک ربع باید سربالایی تندی را پیاده رفت. مسیر کوهستانی و سخت امامزاده داوود، البته باعث دوچندان شدن لذت زیارت هم می‌شد و برای همین بود که یکی از نذرهای رایج در تهران قدیم، نذر زیارت امامزاده داوود بود.
در قدیم اهالی تهران برای زیارت امامزاده داوود، معمولا شب را در فرحزاد می‌گذراندند و صبح روز بعد با کمک همین قاطرچی‌ها به امامزاده می‌رفتند. این امر اختصاص به طبقه خاصی هم نداشت و تقریبا همه زوار این کار را می‌کردند؛ مثلا در «روزنامه خاطرات اعتمادالسلطنه» آمده که ناصرالدین شاه روز دوشنبه 17محرم 1306 قمری را در فرحزاد گذراند تا روز بعد به زیارت امامزاده داوود برود. فرحزاد که آب و هوایی فوق‌العاده خوش دارد، آن‌قدر برای تهرانی‌ها جذاب بوده که برای آن ضرب‌المثل هم بسازند: «تا بگویی ف، من رفته‌ام فرحزاد.»... (منبع: سایت تبیان)

 

 

معرفی مسیر:

مسیر کوهپیمایی فرحزاد به امامزاده داود یکی از قدیمی ترین و مشهورترین مسیرهای کوهپیمایی شمال تهران است. تا همین 30-40 سال پیش که هنوز جاده جدید امامزاده داود از مسیر سولقان و کن احداث نشده بود این جاده تنها راه ارتباطی به امامزاده داود محسوب میشد.

این جاده خاکی بطول 15 کیلومتر از بالای محله فرحزاد شروع شده و در یک مسیر پر پیچ و خم و زیبای کوهستانی از کنار دره سرسبز و رودخانه ای همیشه خروشان به امامزاده داود میرسد. برخی از علاقمندان نیز با خوردوهای شاسی بلند و دو دیفرانسیل مثل جیپ و پاترول این مسیر را طی میکنند.

در فصول سرد سال برف سنگینی در این منطقه میبارد که تقریبا عبور از این مسیر را غیرممکن میسازد. همچنین برخی از نقاط مسیر بهمن گیر بوده که در صورت پیمایش زمستانی حتما باید با آگاهی و توجه ویژه گام در این راه نهاد.

 

دسترسی به مسیر:

1. بزرگراه یادگار امام و یا بزرگراه اشرفی اصفهانی - میدان فرحزاد - انتهای محله فرحزاد

(اطراف میدان مکان خوبی برای پارک خودرو میباشد. داخل محله فرحزاد چند دوراهی دارد که یا باید حسی راه را تشخیص دهید و یا اینکه از رهگذران بپرسید.)

2. انتهای بزرگراه اشرفی اصفهانی - انتهای شهرک نفت

(انتهای شهرک نفت (خ نفت) یک جاده خاکی کوتاه دارد که به بالای محله فرحزاد و ابتدای جاده قدیم امام زاده داود منتهی میشود. خودروی خود را میتوانید ابتدای جاده امام زاده و یا حتی همان انتهای شهرک نفت پارک کنید.)

 تصویر شماره 1: بخشی از مسیر پوشیده از برف پائیزی

 

گزارشها و لینکهای مرتبط:

جاده قدیم امام زاده داود ، 27 فروردین 1390 (در همین وبلاگ)

فرحزاد - امام زاده داود ، مهر ماه 1387 (وبلاگ: ایران سرزمین من)

چطور به امام زاده داوود برویم، سایت تبیان

 

تصاویر بیشتر و گزارش برنامه در ادامه مطلب

 ---------------------------------------------


تصویر شماره 2: 

اوایل مسیر تا حدود 3 ساعت اول، چند سانت برف بیشتر نداشت و رد چرخهای یک جیپ پاژن که همزمان با ما در مسیر بود. 

 

تصویر شماره 3: 

ترکیبی از عظمت ، زیبایی و سکوت در کوهستان... در روزی که فقط ما دو نفر بودیم و جاده قدیم امام زاده داود پوشیده از برف.

 

تصویر شماره 4: 

نیمه دوم راه برف بیشتر شده بود و دست نخورده. بجز جای پای یک حیوان (ظاهرن گرگ) که قبل از ما مسیر را طی کرده بود چیز دیگری نبود و این لذت راهپیمایی در برف رو دو چندان میکرد.

 

تصویر شماره 5: 

عکس یادگاری در یک هوای آفتابی و عالی

 

تصویر شماره 6: 

بخشهایی از مسیر برای کوتاه تر شدن مسیر میانبر میزدیم و پیچ و خمهای جاده را میبریدیم.

 

تصویر شماره 7: 

نمایی زیبا از قله چین کلاغ سفید پوش که میرفت کم کم در میان ابرها ناپدید شود.

 

تصویر شماره 8: 

در این نقطه به ارتفاع تقریبی 2650 متر ، برای اولین بار دره و جاده آسفالته امام زاده داود در معرض دید قرار میگیرد. از اینجا مسیر دوراهی میشود که مسیر اصلی به سمت راست و همچنان در امتداد تیرهای چراغ برق میباشد. از اینجا به بعد برف خیلی بیشتر میشد (تا حد زانو) و حرکت هم به مراتب سخت تر.

 

تصویر شماره 9: 

علی آقای نازنینم

 

تصویر شماره 10: 

و برف بود و برف و جاده و برف

 

تصویر شماره 11: 

قسمت پایانی پیاده روی (از تصویر شماره 8 به بعد) کمی برایمان دشوار شده بود. حجم برف زیاد بود و قدم برداشتن کمی دشوار و چون کفشهای مناسب زمستانی به پا نداشتیم پاهایمان خیس شده و یخ بسته بود.

 

تصویر شماره 12: 

در چند نقطه از مسیر جاده بخاطر ریزش بهمن در روزهای قبل مسدود بود. راه رفتن بر روی حجم زیاد برف هم دشوار و خطرناک بود. در یک مورد حدود یک متر در برف فرو رفته بودیم در حالی که نگران حرکت برف به سمت دره مجاور و یا سقوط بهمن هم بودیم.

 

تصویر شماره 13: 

و بالاخره تپه سلام. بعد از 6 ساعت پیاده روی در برف، دیدن گنبد طلایی رنگ و سلام دادن به امام زاده چه لطفی داشت. از اینجا حدود نیم ساعت به امام زاده راه مانده بود.

 

تصویر شماره 14: 

و این هم اولین کوچه محله امام زاده داود و مسافرخانه هایی که در این فصل بیشترشان تعطیل و بسته بودند.

 

پس از وارد شدن به داخل ساختمان حرم با یک چراغ نفتی که متعلق به نگهبانی بود خودمان را گرم کردیم و با پر رویی تمام نهارمان را هم در یک گوشه با همان چراغ گرم کرده و صرف کردیم.
برای برگشت تصمیم گرفتیم که با سواری برگردیم به تهران. ظاهرن امام زاده داود به میدان آزادی سواری خطی با کرایه 3 هزار تومان دارد که ما حدود نیم ساعت منتظر ماندیم و خبری از سواری نشد که نشد! تصمیم گرفتیم که دست به دامان ماشینهای گذری بشیم و بالاخره از بخت خوش یک جوانمردی ما رو سوار کرد و کرایه هم نگرفت.
بالای بزرگراه اشرفی اصفهانی پیاده شدیم و از اشرفی اصفهانی با یک ماشین دربست رفتیم فرحزاد سراغ ماشین خودمان و پایان یک برنامه زمستانی دیگر به خوبی و خوشی و سلامت.
بله... بجز اون قسمت که پاهامان توی کفش از سرما یخ بسته بود بقیه برنامه عالی بود. :)

پایان

  
نویسنده : نیما ; ساعت ۱:٤٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳ آذر ۱۳٩٠