نیما
تماس با من nima_m406@yahoo.com
درباره من: نيما (حسن اسماعيلي)
متولد: 9 اسفند 1354
محل سکونت: تهران
وضعيت تاهل: متاهل

پروفايل من
آرشيو وبلاگ
      کوهنوردی... نشاط زندگی (مسیرهای کوهنوردی و گردشگری تهران (ایران))
خط الراس دارآباد – پیاز چال نويسنده: نیما - یکشنبه ٢٢ امرداد ۱۳٩۱

زمان‌بندی مسیر (بدون احتساب زمانهای صبحانه و ناهار):

از ابتدای دره تا قله دارآباد: 4 ساعت
از قله تا گردنه پیازچال: 4 ساعت و 40 دقیقه
از گردنه تا چشمه پیازچال: 10 دقیقه
از چشمه تا پناهگاه کلک‌چال: 1 ساعت و 30 دقیقه
از پناهگاه تا پارک جمشیدیه: 1 ساعت و 30 دقیقه 

 

(گزارش؛ به قلم دوست و همنورد خوبم آقای محمد صالحی)

پیمایش خط الراس قله دارآباد – پیاز چال

صبح روز پنجشنبه 19 مرداد ماه سال جاری به اتفاق دوست خوبم نیما حدود ساعت 06:45 از پارکینگ دارآباد به سمت قله دارآباد حرکت کردیم از پارکینگ تا تنها کافه این مسیر حدود 15 دقیقه فاصله است که از پاکوپ سمت راست رودخانه با یه شیب تقریبا متوسط شروع و تا کافه سربند غلاک ادامه پیدا می کنه و از اونجا به بعد مسیر برای مدتی تقریبا صاف  و هموار میشه!

جلوی کافه با آقا فرامرز که سالهاست مدیریت اونجا رو بعهده داره سلام و احوال پررسی کردیم و گپ مختصری زدیم و عکس یادگاری گرفتیم. بعد از پر کردن بطری های آب به راهمون ادامه دادیم. حدود 300 متر جلوتر از کافه، وارد پاکوپی شدیم که از اولین دره سمت راست شروع شده و به یال شن سیاه و نهایتا قله ختم میشه. لازم به ذکره که در این محل اولین تابلوی راهنما که مسیر های مختلف  رو نشون میده وجود داره.

...

برای مطالعه گزارش کامل و تصاویر بیشتر، به ادامه مطلب مراجعه فرمائید

----------------------------------------------------

پی نوشت (13 تیر 92):

زمانبندی صعود در برنامه 13 تیر 92 (با آقا حسام):
استارت: 07:00
صبحانه: 20 دقیقه
قله دارآباد: 10:45
حرکت از قله: 11:00
پیازچال: 15:45
ناهار و استراحت: 1 ساعت و 15 دقیقه
حرکت از پیازچال: 17:00
پناهگاه کلکچال: 18:00
استراحت: 15 دقیقه
پارک جمشیدیه: 19:40

=========================================


پیمایش خط الراس قله دارآباد – پیاز چال

صبح روز پنجشنبه 19 مرداد ماه سال جاری به اتفاق دوست خوبم نیما حدود ساعت 06:45 از پارکینگ دارآباد به سمت قله دارآباد حرکت کردیم از پارکینگ تا تنها کافه این مسیر حدود 15 دقیقه فاصله است که از پاکوپ سمت راست رودخانه با یه شیب تقریبا متوسط شروع و تا کافه سربند غلاک ادامه پیدا می کنه و از اونجا به بعد مسیر برای مدتی تقریبا صاف  و هموار میشه!

جلوی کافه با آقا فرامرز که سالهاست مدیریت اونجا رو بعهده داره سلام و احوال پررسی کردیم و گپ مختصری زدیم و عکس یادگاری گرفتیم. بعد از پر کردن بطری های آب به راهمون ادامه دادیم. حدود 300 متر جلوتر از کافه، وارد پاکوپی شدیم که از اولین دره سمت راست شروع شده و به یال شن سیاه و نهایتا قله ختم میشه. لازم به ذکره که در این محل اولین تابلوی راهنما که مسیر های مختلف  رو نشون میده وجود داره.

در مسیر یال که نهایتا به خط الراس قله ختم میشه سه تا پاکوپ از پاکوپ اصلی یال جدا میشه که شما رو  به سمت چپ دره و چشمه درازلش هدایت می کنه .

در تقاطع پاکوپ دوم یه لوله آب بزرگ وجود داره که با درآوردن چوبی که در سوراخ این لوله هست می توانید آب مورد نیاز خود را بردارید چون تا قله دیگه چشمه و آب آشامیدنی وجود نداره!

ما همینطور به مسیر ادامه دادیم تا به جاده خاکی ماشین رو رسیدیم (این جاده کمی مانده به بالای چشمه درازلش تمام می شود). در اینجا صبحانه مختصری خوردیم و بلافاصله راهمون رو از روی یال ادامه دادیم تا ساعت 09:20 به خط‌الراس بالا در ارتفاع 2500 متر رسیدیم. از اینجا با تغییر زاویه 90 درجه به سمت چپ و از روی خط الراس مسیر رو ادامه دادیم. پس از دقایقی به یک ساختمان و سیم خاردار های منطقه نظامی رسیدیم که چند سالیه بصورت متروکه درآمده. با ادامه مسیر بر روی خط‌الراس نهایتا حدود ساعت 11:00 صبح به قله 3170 متری دارآباد رسیدیم.

چای و خرما و  کمی میوه خوردیم و با آقای وزیری که به همراه دوستشون با دوچرخه به قله آمده بودن کمی صحبت کردیم و ایشون هم چند تا از خاطرات خودشونو برامون تعریف کردن. یک گروه 4 نفره نیز قبل از ما مسیر تیغه های دارآباد رو در پیش گرفته بودن.

با دیدن خط الراس و هوای خوب و اینکه تقریبا زود رسیدیم به قله، وسوسه شدم و به نیما پیشنهاد عبور از خط الراس تا پیاز چال رو دادم، (مسیری که یکی دو سال بود، در نظر داشتم برم) که با موافقت ایشون و پس از بررسی میزان آب همراه و مواد خوراکی، حدود ساعت 11:50 پیمایش خط الراس رو شروع کردیم. تقریبا بیشتر مسیر، از طریق پاکوپ مشخص بود و ما با هیجان خاصی با سرعت و البته با دقت فراوان مسیر رو طی می کردیم. در طول مسیر هر از گاهی نگاهی هم به گروه جلویی و مسیر حرکت اونها داشتیم که با فاصله تقریبا نیم ساعته از ما در حال عبور از تیغه ها بودند.

در ادامه راه با گذر از قله های: چپ دره با ارتفاع 3180 متر، چمبره بند 3160، شهربانو کُشَک 3300 به قله سیاه بند  به ارتفاع 3320 متر رسیدیم. پس از قله سیاه بند با عبور از چند تکه مسیر ریزشی سنگلاخی میان‌بر، از میان سنگ های موازی به سوی گردنه لو پهنه در ارتفاع 3180 متری سرازیر شدیم. سپس به سوی غرب ارتفاع گرفته و از یک مسیر سنگلاخی بالا رفته تا به بند لارکرور در ارتفاع 3380 متری برسیم. در اینجا ما دو راه داریم. اول صعود سوزنی لارکرور و دیگری عبور از مسیر پایین تر از خط الراس که ما این مسیر رو که کم خطر تر بود انتخاب کردیم و با احتیاط فراوان عبور کردیم و به دامنه قله اول لزون به ارتفاع 3540 متر (لزون شرقی یا پیاز چال) رسیدیم و پس از کمی استراحت به سمت قله پیازچال حرکت کردیم.

لازم به ذکره که در این نقطه، روستای ایگل نیز در سمت راست ما قرار داشت. خلاصه بعد از صعود به قله پیازچال بلافاصله به سمت دشت پیازچال و چشمه براه افتادیم. ساعت 04:20 به گردنه پیازچال در ارتفاع 3260 متر و حدود ساعت 04:30 به چشمه پیازچال رسیدیم. دره پیازچال بسیار سرسبز و با طراوت بود و اینجا بود که بهترین قسمت برنامه یعنی نوشیدن آب گوارا و خنک چشمه و خوردن غذای بسیار خوشمزه ایی که نیما آورده بود (میرزا قاسمی) شروع شد. واقعا جاتون خالی این غذا پس از  تقریبا ده ساعت کوهنوردی حسابی چسبید و انرژی خوبی بهمون داد، در واقع زنده شدیم.

چون ما قول داده بودیم که زود! برگردیم خونه بلافاصله به سمت اردوگاه کلکچال حرکت کردیم و نهایتا حدود ساعت 08:40 شب بود که به پارک جمشیدیه رسیدیم و بدین ترتیب برنامه ای که قرار بود تا قله دارآباد باشه تبدیل به پیمایش خط‌الراس شد یعنی یه برنامه 13 ساعته!

نیما جان ببخشید که اینطوری شد، بهرحال همنوردی با شما برام بسیار لذت بخش بود و خیلی خوش گذشت، ممنون از همراهی شما.

 

ملاحظات:

-          قله دارآباد از شرق به گردنه تخت تلهرز و قوچک و از غرب به صورت خط الراس به قلل چمبره بند – سیاه بند – بندلارکرور – لزون شرقی – لزون غربی – چهارپالون و توچال متصل می باشد .

-          قله دارآباد جانپناه سنگی کوچکی دارد که در سال 75 با کمکهای شهرداری تهران ساخته شده ، زیربنای این جانپناه 40 متر بوده که دارای یک اتاق مستطیلی و سقفی شیروانی به شکل نیم استوانه ای و بدنه ای سنگی است که در آن حدود 15 نفر می توانند به استراحت بپردازند.

-          عبور از خط الراس نیازمند مهارت و تجربه کافی در کوهنوردی است و حتما بایستی با فردی که قبلا این مسیر رو رفته طی شود.

-          از قله دارآباد تا گردنه پیازچال در صورت شرایط مساعد جوی و مسیر حداقل 5 ساعت زمان لازم است. و هر نفر حداقل یک لیتر آب و کمی میوه و تنقلات همراه باید داشته باشد.

 

تصاویر برنامه:

عکس یادگاری با آقا فرامرز (مدیریت کافه دارآباد)

 

سر یال شن سیاه:

در اینجا دو راه وجود داره که یکی مسیر سمت هست که به چشمه درازلش میره و از آنجا به قله دارآباد و دیگری مسیر مستقیم و کوتاه تر (مسیر اصلی) که به شما را از یال شن سیاه و سپس خط الرالس به قله میرساند.

 

لوله پلاستیکی آب، کمی بالاتر از تابلو که کوهنوردان قسمتی از اون رو برای برداشتن آب سوراخ کرده و سپس چوب داخل اون کردن. شما هم میتونید با برداشتن چوب از آب این لوله استفاده کنید.

 

جاده ای که ظاهرا چند سال پیش سپاه یا بسیج جهت دسترسی به ارتفاعات دارآباد احداث کرده (چرا و به چه علت الله و اعلم اما جای تاسف داره). این جاده از پایین تا نزدیک چشمه درازلش امتداد داره.

شما با رسیدن به جاده باید از عرض جاده عبور کرده و از مسیر پاکوب به سمت بالا ادامه راه بدید.

 

پایان یال شن سیاه و قرار گرفتن در مسیر خط الراس:

 

بر روی خط الراس دارآباد:

از روی خط الراس، سد لتیان، جاده فشم و روستاهای اطراف آن و قلل مرتفع منطقه دیده میشوند.

 

پناهگاه دارآباد:

 

ادامه مسیر از روی خط الراس به سمت تیغه های دارآباد:

 

ادامه مسیر از روی خط الراس به سمت تیغه های دارآباد:

 

بخش نخست از تیغه ها:

 

بخش نخست از تیغه ها:

من و محمد آقای عزیز (سمت چپ)

 

ادامه مسیر بعد از تیغه های اول و پیش به سوی قله سیاه بند در بالاترین نقطه:

از اونجا باید سرازیر شده، کمی دست به سنگ شده تا به گردنه لوپهنه برسیم. سپس مجددا ارتفاع گرفته تا به سوزنیهای دارآباد برسیم.

 

کمی دست به سنگ پایین قله سیاه بند و قبل از گردنه لوپهنه:

 

دشت زیبای پیازچال:

 

دشت پیازچال:

 

دشت پیازچال:

 

برج کلکچال و نمایی زیبا از تهران، کمی پایین تر از گردنه زین اسبی

 

پناهگاه کلکچال:

 

مسیر کلکچال به پارک جمشیدیه:

 

مسیر کلکچال به پارک جمشیدیه:

 

مسیر کلکچال به پارک جمشیدیه:

 

پایان

لينک      نظرات ()      

آرشيو موضوعي برنامه هاي آتي جاذبه‌هاي طبيعي و گردشگري تهران (گزارشهاي من در روزنامه ايران) مسيرهاي گردشگري و كوهنوردي شمال تهران مسيرهاي گردشگري و كوهنوردي شمال غرب تهران مسيرهاي گردشگري و كوهنوردي شميرانات، (لواسان و فشم) مسیرهای گردشگری و کوهنوردی شرق تهران: فیروزکوه، هراز، دماوند، ... مسيرهاي گردشگري و كوهنوردي کرج و جاده چالوس مسيرهاي گردشگري و كوهنوردي شرق گيلان آموزش آموزش آپلود عکس و درج تصوير در وبلاگ آموزش روشهاي ريسايز و كم كردن حجم تصاوير Photo Resizer ، نرم افزاري عالی جهت ریسایز تصاویر
مطالب اخير مشکل پرشین بلاگ! قله سات - طالقان 227 226 225 224 223 222 221 220
پيوندهاي مفيد آپلود فايل و عكس - با عضويت آپلود فايل و عكس - بدون عضويت پيش بيني 7 روزه وضعيت آب و هوا پيش بيني 6 روزه، هواشناسي شهرها و قله هاي ايران هواشناسي قله ها پيش بيني هواي قله توچال نقشه شماتيك كوه هاي شمال تهران - آنلاين نقشه جامع راه هاي ايران - آنلاين نقشه تهران - آنلاين (شهرداري تهران)ا نقشه تهران - آنلاين (گوگل مپ)ا سايت انجمن پزشکي کوهستان ايران maps.google.com wikimapia.org panoramio.com تبديل فايلهاي جي پي اس
دانلود دانلود نقشه مسيرهاي کوهنوردي شمال تهران دانلود نقشه البرز مرکزي دانلود نقشه تهران دانلود كتاب‌هاي كوهنوردي
دوستان من گروه كوهنوردي همه ما (2) ايران را بگرديم (محمد گائيني) ويكي پاكوب وبسايت پزشكي كوهستان ايران گروه اكوتوريسم شادي (كامران) ايران سرزمين من (پرويز شجاعي) تارنمای یک نجاتگر (ميلاد) راز کوه (رضا) سفر نويس (شهریار) بر فراز قله ها (صدريه منتظري) همه ما (يكي از همه!) دريا گوشه (بابك) دامون (دامون ابوالقاسمی) کوهستان (فرود) گروه كوهنوردي اهورا پنجره‌اي به كوهستان کوهنوردان زرتشتی ایران كوه نوشت‌هاي رضا نوركامي قله هاي مه گرفته (حسام) كوه گردي (نيما) آريا كوه كوه نامه دئنا (منصوره جعفريان) سفر به ديگر سو بهار گشت (بهارالدين افضلي) چكاد ايران گروه کوهنوردی باران لاهیجان گروه طبیعت گردی هـورشید دانشنامهٔ آزاد طبيعت ايران (عطا)